ภาษีเงินได้บุคคลธรรมดา กรณีเงินชดเชยเพราะเหตุออกจากงาน

บริษัทฯ มีโครงการจะปรับโครงสร้างองค์กรของบริษัทฯ เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพใน

การบริหารงาน ซึ่งอาจมีผลทำให้จำนวนตำแหน่งในบริษัทฯ ลดลงในส่วนของพนักงานประจำที่ไม่มี

ตำแหน่งในโครงสร้างใหม่ของบริษัทฯ นั้น บริษัทฯ มีโครงการให้ผลประโยชน์ตอบแทนพิเศษแก่พนักงานที่

สมัครใจลาออกเป็นเงินจำนวนหนึ่งแต่ไม่ต่ำกว่า 500,000 บาท ซึ่งผลประโยชน์ตอบแทนพิเศษนี้เป็นไป

ตามข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้างที่มีขึ้นระหว่างบริษัทฯ กับผู้แทนของพนักงานของบริษัทฯ เมื่อปลายปี

2541 ต่อมาเมื่อมีการประกาศกฎกระทรวงฉบับที่ 217 (พ.ศ.2542)ฯ ได้มีข้อเสนอจากพนักงานว่า

สำหรับพนักงานที่จะถูกผลกระทบจากการปรับองค์กรในอนาคต ให้บริษัทฯ ออกจดหมายเลิกจ้างพนักงานที่

เกี่ยวข้องแทนการลาออกเองของพนักงาน โดยให้บริษัทฯ แยกจ่ายค่าชดเชยการเลิกจ้างดังกล่าวเป็น 2

ส่วน ได้แก่ ส่วนที่เป็นค่าชดเชยตามที่กำหนดในกฎหมายคุ้มครองแรงงานและส่วนที่เป็นเงินส่วนที่เหลือ

ตามข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้างข้างต้น

ถ้าบริษัทฯ ประสงค์จะปฏิบัติตามข้อเสนอของพนักงานดังกล่าว ค่าชดเชยตามที่กำหนดใน

กฎหมายคุ้มครองแรงงานในส่วนที่ 1 ที่ไม่เกินจำนวน 300,000 บาท จะได้รับการยกเว้น

ภาษีเงินได้บุคคลธรรมดาหรือไม่ นั้น

กรณีที่บริษัทฯ ต้องการลดพนักงานและได้จ่ายค่าตอบแทนพิเศษ ซึ่งเป็นไปตามข้อตกลง

เกี่ยวกับสภาพการจ้างให้แก่พนักงานที่สมัครใจลาออก ค่าตอบแทนที่บริษัทฯ จ่ายให้พนักงานดังกล่าว ไม่

เข้าลักษณะเป็นค่าชดเชยที่ลูกจ้างได้รับตามกฎหมายว่าด้วยการคุ้มครองแรงงาน จึงไม่ได้รับยกเว้น

ภาษีเงินได้บุคคลธรรมดาตามข้อ 2 (51) แห่งกฎกระทรวง ฉบับที่ 126 (พ.ศ. 2509)ฯ ซึ่งแก้ไข

เพิ่มเติมโดยกฎกระทรวง ฉบับที่ 217 (พ.ศ. 2542)ฯ แต่ถ้าบริษัทฯ เลิกจ้างพนักงานตามกฎหมาย

ว่าด้วยการคุ้มครองแรงงาน โดยบริษัทฯ แยกจ่ายค่าชดเชยการเลิกจ้างดังกล่าวเป็น 2 ส่วน และหาก

การแยกจ่ายค่าชดเชยดังกล่าวไม่เป็นการขัดต่อกฎหมายว่าด้วยการคุ้มครองแรงงาน ค่าชดเชยตาม

กฎหมายว่าด้วยการคุ้มครองแรงงานที่พนักงานได้รับจากบริษัทฯ เฉพาะส่วนที่ไม่เกินค่าจ้างหรือเงินเดือน

ค่าจ้างของการทำงานสามร้อยวันสุดท้ายแต่ไม่เกินสามแสนบาท ได้รับยกเว้นภาษีเงินได้บุคคลธรรมดา

ตามข้อ 2 (51) แห่งกฎกระทรวงฉบับที่กล่าวมาข้างต้น